του Απόστολου Παπαδημητρίου
Όταν οξύνεται η κατάσταση στα κεντρικά Πανεπιστήμια της χώρας, επανέρχεται στο προσκήνιο το θέμα του πανεπιστημιακού ασύλου. Παρά την έκρυθμη κατάσταση σ’ όλη τη χώρα, λόγω του κορωνοϊού, η κυβέρνηση φάνηκε αποφασισμένη να δώσει, επί τέλους, λύση με τον σχηματισμό πανεπιστημιακής αστυνομίας. Αναμενόμενη ήταν η αντίδραση της αντιπολίτευσης, η οποία εμφανίζεται υπέρμαχος των ακαδημαϊκών ελευθεριών. Έτσι δίδεται μία ακόμη αφορμή αντιπαράθεσης προς ζημία του έθνους με την εξασθένηση της συνοχής και την αδυναμία να πράξουμε κάτι από συμφώνου.
Με περισσή καύχηση οι οπαδοί της νεωτερικότητας προβάλλουν το Πανεπιστήμιο ως χώρο, στον οποίο επετεύχθη η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, αφού το αστικό καθεστώς έχει αποδεχθεί το αυτοδιοίκητό του. Αντίστοιχη είναι και η καύχηση για τις δημοκρατικές κατακτήσεις στις δυτικές κοινωνίες. Και βέβαια αυτή εδραιώνεται με τη σύγκριση προς αυταρχικά καθεστώτα, τα οποία κυριαρχούν σε μεγάλη έκταση του πλανήτη, σε χώρες και λαούς με άλλους πολιτισμούς. Λησμονούν οι καυχώμενοι τρία σημαντικά θέματα: Οι δυτικές κοινωνίες δοκιμάστηκαν τρομερά, κατά τον 20ο αιώνα, από ολοκληρωτικά καθεστώτα, τα οποία αιματοκύλισαν τον πλανήτη. Ας μην αποκλείσουμε την επάνοδό τους στην εξουσία. Οι ισχυροί επιβάλουν ακόμη και σήμερα δικτατορικές κυβερνήσεις σε πολλές χώρες του πλανήτη, προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους, θεωρώντας ό τι άξιοι δημοκρατικής διακυβέρνησης είναι μόνο οι προνομιούχοι λαοί των πρώην αποικιοκτητικών χωρών. Τέλος εθελοτυφλούν προβάλλοντας το δικαίωμα ελευθερίας του λόγου και μόνο και παραβλέποντας την τρομακτική κοινωνική αδικία, η οποία διαρκώς εντείνεται ακόμη και σε βάρος των προνομιούχων λαών. Συνεπώς υπάρχει τρομακτικό έλλειμμα δημοκρατίας στον πλανήτη και η όποια αντίδραση στο διεθνές σύστημα εξουσίας των καταπιεσμένων λαών από δοτές κυβερνήσεις, που στηρίζονται από τους ισχυρούς, καταπνίγεται με τα τρομακτικά όπλα, που οι ισχυροί διαθέτουν.
